بودن در آموختن خلاصه می شود، سری کوتاه به تاریخچه مدون رفتار بشری که بزنیم تنها یک مسیر همواره پیشرفت داشته و آن مسیر علم است؛ فارغ از تکامل تدریجی اخلاق که شاید بارزترین نمود ظاهری آن زندگی مجلل و پر زرق و برق اروپائیان و بویژه مردم فرانسه در اوایل قرن بیستم و همزمان با جنگهای جهانی و پیشرفت عظیم جامعه ی امریکا – که به نظر من مرهون دیدگاه های روشن مردم آن جامعه و نه چیز دیگر است – میباشد، فقط دانش تکاملی همه جانبه داشته است؛ آنهم در ابعادی به بزرگی اجتماع جهانی، هدفم اینجا بیان نکات تاریخی و علمی نیست بلکه نگاهی است گذرا به دانش.

      اگر بپذیریم دانش، اخلاق را بهمراه دارد ممکن است تناقضاتی در ذهن به همراه آورد که چاره اش جز خود اخلاق نباشد. اخلاقی که بی بهره از علم باشد برگی است از تاریخ، رکود اخلاق، زیبایی هایش را به منجلاب بی فکری می کشاند حتی اگر به مطلق بودن اخلاق معتقد باشیم.