از خاطرم پاک نمی شود، سال گذشته، شب نیمه شعبان، شب ورود من به مدینه النبی؛نیمه های شب، پشت درب قبرستان بقیع، من و یک تنهایی پر از هجوم خواستن ها و خودباوری ها...

هر کس در همین عالم معراجی دارد، به معنی پای نهادن بر روی تقلاهایی که تمام عمر را می سوزانند و یک جا خود بر باد می روند. و معراج من از همان جا آغاز شد، از همان لحظات، لحظاتی که هنوز با منند، لحظاتی که برکاتشان را اکنون درمی یابم.

امشب از زمزمه بوی تو بیدار شدم

پرتوی آمد و برقی زد و بیمار شدم

من دیوانه ی تو در طلبت ویران گشت

عقل مست آمد و جان گم شد و هشیار شدم