پر شده ام از نیازهای پوشالی، سازی که بی کوک نواخته می شود. اصلا چه کسی تضمین می کند ارزش خواستن ها را؟  در همه جا رنگ محیط را می بینم، رنگ زنگاری که بر روی تمایلاتم نقش بسته و نمی گذارد ببینم تصویر واقعی را...

       ... چقدر تکاپو، چقدر تلاش، چقدر نشناختن و فریاد زدن؛ چه کسی مسئول است جز من؟ برای تلاشی که بیهوده به پای خواستن ها ریخته می شود؛ خواستن برای چه؟ ... برای که؟...

           می نشینم و ورق می زنم صفحات دفتر خواهش هایم را، تا ببینم کدامشان رنگ تو را دارند؛ بوی تو را می دهند و تو را نشانم. تا کی خواستن های بی رنگ، بی نشان، بی تفکر؛ خواسته هایی که تنها مرا می سوزانند؛ تا کی تقلاهایی که مرا دور کنند و حرف هایی که تنها کارشان تبلیغ حرکت به سوی تو باشد؟..

          بالا رفتن و پائین آمدن هم نمی شناسد تلاش در راه تو؛ حرف را از همین جا هم یم شنوی، نیاز به سر مشق هم ندارد تفکر تو، کافی است بیندیشی تا کم کم پیدایش شود. آرام آرام من نیز دست خواهم شست از هر چیزی که عطر تو را کم داشته باشد، گرمای تو را. این تقلاها نیز جهت خواهند گرفت، موفقیت معنا خواهد داشت؛ لذت دارد بوی سیب، بیشتر از القابی که خواسته های مرا احاطه کرده اند و دست نمی کشند؛ بیشتر از درس هایی که علمی تو خالی است بی نام تو؛ من آماده ام، عطرش را یک بار دیگر به من ارزانی دار...