چه بگویم از لطافت دنیای ساده ای که می گیرد و بی دریغ بخششی بزرگ تر می دهد٬ افسانه ی بی همتای آفرینش این بار آن قدر ظریف اراده ی مرا به ورطه آزمون طلبیده که هنوز خود نیز لیاقت خود را باور ندارم...

 ... خیلی آرام٬ باور ها به حقیقت پیوند می خورند تا پاداش سال ها تقدیس پاکی را ببینی و به روح خویش امیدوار باشی. مغرور از احساس نیاز به دست هایی که هم پای تو٬ تو را جستجو می کنند و با نگاه خویش درس سادگی می دهند...

      ... خدایا٬ لیاقت قدر شناسی را ارزانی دار تا چشم های منتظر را بی پاسخ مگذارم. این آزمون را در عین بزرگی با نگاه به ذات تو شیرین یافتم که مسیر٬ مسیر توست.