برگ سبز:

          باز هم باران٬ باز هم سکوت٬ باز هم شب..

 چقدر زود دلم دوباره  هوای نگاهت را کرده٬ آخر  چه می طلبی از دلی شکسته در آرزوی پرواز که لذت یکبار پریدن را به بال هایش چشاندی و تشنه تر از همیشه در عطش دوباره پریدن سرگردانش ساخته ای٬ چقدر زود چشمانم را بار دیگر مملو از اشکی ساختی  پیوند خورده به قطراتی که در شوق دیدن جولانگه ابهتت رهسپار سفر عشق شدند و روی به آسمان تو نماز گزاردند...

        باز هم بارید باران لطافتی که مرا از اوهام رهانید و به حقیقت پاکی نزدیکی  که همیشه صدای پایش را شنیده ام رهنمون کرد... یاز هم سکوت معناداری که مرا تا اوج کلام می برد و باز می گرداند. باز هم شبی که تفکر را به یادم می آورد و دست هایم را از زمین پربرکت به سوی آسمان بی نیاز هدایت می کند...

آری٬ چقدر زود بازگشت را در گوشم زمزمه کردی که مرا همیشه اندیشه فراری نهفته در ضمیر است که به جز تو پیوند می دهد و از تو می گیرد.

              دوباره ندایی را دریافته ام که مجال تفکر  هم برایم باقی نگذارده٬ این چه سکوتی است که مرا عشق می آموزد و بس. این چه کلامی است که از هر سکوتی سنگین تر است. ای نگاهی که کعبه وصالت را بر قله چشمانم نهاده ای و مرا با نگاه می خوانی...

       ... کجاست دیگر طعم گناهی که مرا بی نام تو بگذارد٬ کجاست حیرانی بی جوابی که مرا به غیر تو پیوند دهد. کجاست کلامی که جز تو گوید. کجاست نگاهی که بی تو بنگرد. مرا بنگرید که دوباره آشفته دیداری گشته ام که آن قدر می چرخاند تا از ذوق دیدار گذشته ها چشم را ببندی و تمنای نگاه کنی. .. آه چه بی انصاف بودم در قبال خویشتن . که دیر فریاد زدم٬ دیر زمزمه کردم٬ مرا بی تو چگونه...             

   ... دیرگاهی است دلم مویه باران دارد

      برگ زرد:

                 روزهاست دربدر نگاهش گشته ام٬ گمشده ای در آرزوی فنا شدن. روزهاست خاطرم را با خود به اعماق توفانی برده که از هر توفانی خوشایند تر است. آخر بگوئیدش این چه داستانی است روایت گرفتن و باز پس دادن که مرا توان نگاه هم نمانده است.

         دلم تنگ است٬ آن قدر تنگ که برای هیچ کس جایی نمانده . آن قدر ژرف که هیچ چیز طاقت تاریکی اش را ندارد. دلم روزهاست فریاد می زند به آستانش که این عرفات توست چرا مرا بی نصیب گذاشته ای؟ این روزهای وصال عاشقان توست. پس مرا چه؟ و آنگاه سکوتش را برای من آشفته باقی می گذارد تا باز هم بگریم و اشک هایم برگ های دفتر خاطراتم را خیس کند...

 این تاوان نشناختن است٬ تاوان یک بار دیدن و فنا ناشدن که "اگر عارف رندی بدی همی می دیدی و خویش کتمان می کردی" ... این بود پیمان صداقت؟

       فرخنده باد عیدی  که مرا حیاتی دیگر است...