احساس به خویشتن روند شکل گیری شخصیت ما را رقم می زند. همان طور که تحسین وجود خویش مرا به آینده امیدوار می کند٬ خشم از خویشتن نیز گاهی دریچه های تازه را به رویم می گشاید. چقدر نیک که مرا این گونه آفریده اند تا از سیر حرکتی خویش درس هایی بیاموزم...

             بهشت و جهنمی که در همین دنیا نهفته است٬شیطان و فرشته ای که از پس شخصیت و خواسته ی من وتو بر می خیزد٬ روح تنفر و عشقی که به دنیای ما تعلق دارد٬ ثواب و گناهی که چکیده هنر زندگی نوع بشر است. دلم می خواهد بندگی کنم تا مسیر دیدن باز بماند٬ چرا که من در مسیر فرماندهی نیستم تا راه ها را بگشایم. دردی که مرا به خود مشغول ساخته درد ندیدن نیست٬ باور نداشتن است که هر از چند گاهی زخم زبانی می زند و خود را به رخم می کشد. می گوید ببین٬ بی دردی هم خود درد بزرگی است. و آه که چقدر خدای دنیای من تنها می ماند...

                     همه مسیر ها را به رویت می گشایند٬ فراق و قرب را٬ عشق و نفرت را٬ امنیت و ترس را٬ می گویند برو و تجربه کن اما بدان که همیشه بازگشتی هست٬ در تفکر به بازگشت هیچ گاه درنگ مکن٬ پیش داوری هم مکن... .

                  و من بازگشتم. پر رنگ تر از همیشه که نظام مهربانی همیشه پابرجا بود و من دیر به باور رسیدم. از پس این همه دگرگونی که به دنیای من تعلق دارد تنها خوب و بدش را می دانستم و نه حکمت و تقدیرش را٬ تقدیری که می دهد و باز پس می گیرد تا آموزش دهد. از ورای این همه تجربیات مافوق ادراکات خام من٬ بالاخره نوری به سوی حقیقت به پاخاست که خود را دریاب که آینه پیش روی توست٬ گوش تیز کن و به ندایی جان سپار که تحقق مسیر آینده توست. که این ندا نبود: فریاد بود٬ فریاد!...

 من فر خلق همانم که ز نا کرده خویش

نادم و تشنه لب آب هدر ساخته ام

ز سر بخشش افلاک ره آینه و

به بهای غلط دل٬ دل و جان باخته ام