صدایت می کنم هر گوشه ای                                                                                                   

                       ای تو کمال باور من

                                 دری بگشا رخت بنما به من

                                                   ای تو انیس و یاور من

                                                           بنورت تشنه ام در این سیاهی

                                                                               کز نهادم مانده بر جای

                                                                                    نهانم بین و بر من عفو کن

                                                                                                         ای تو یگانه داور من

بنام نور. نوری که چشمانم را به امانت نزد خویش نگاه داشته تا آن قدر طعم بخشایش بدان بچشاند که دگر جز پاکی خویش چیزی نبیند، و مرا در محکی نهاده تا خود را به عشق دوباره دیدن به شایستگی دیدارش برسانم...

... پای به سرزمینی می گذاری که صدای نفس های خسته و ثناگوی اولیای زمین با نسیم گرم به گوشت می رسد، این جا دگر کجاست؛ خدایا، دیگر دارد کم کم باورم می شود خواب نیستم که هیچ رویایی را این چنین شیرین نیافتم. رویای من در طلب بیداری و یک لحظه دیدن است ...

آرام آرام پای بر روی سنگ فرش سفیدی می گذاری که تو را به سوی گوهری سبز رهنمون می کند. هنوز هم باور ندارم؛ قدم هایم کوتاه و دلم ناشکیب، سر را به زیر می اندازی و پیش می روی. جلوی باب السلام که می رسی ندا می رسد که سرت را بلند کن و به گستره ی وسیع زیبایی بنگر که می تواند در دنیا نهفته باشد. گنبد سبز و اشک هایی که بی اختیار روی گونه ات فرومی غاتند و نگاهی از بهشت که به چشمانت اهدا می شوند که اینجا قبله ی آمال است..

... اینجا بین الحرمین است، کوچه بنی هاشم، درب های بقیع بسته است اما شمیم دل نوازش مشامم را نوازش می کند، خدایا من که توان نظاره گنبد زرین یگانه گوهرت را در آسمان میهن خویش ندارم چگونه به غربت این همه اختر تابناک و آسمان پرستاره بقیع بنگرم که دل مرا به کدامین سرای می خوانی ؟ چگونه می توان دلی باخته را جدا ساخت؟ به کدامین کبئتر بقیع حسرت خورم که آزادی را با شوق زمزمه می کنند...

خداحافظ ای قبله آمال که نور تو یادگاری ماند در دیدگانم برای عرضه به دنیایی که قبله ی شناخت من است...

ای یار مبر از یادم      کاین عشق شده فریادم

                                                              زان نور که به دل دادی          قسمی به فلک دادم 

افلاک فغان سرداد           یارب دگر آزادم

                                                                ای دوست نگاهت را              می بینم و دلشادم

قرآن حقایق را            در کعبه ز بر خواندم

                                                                 ای عشق تو نور و من          تاری همه بر بادم

 دریاب کلامم را            کز جود تو آبادم

                                                                    تا کی به زبان و دل             آلوده به بیدادم 

کز جور سیاهی ها        از عرش تو افتادم 

                                                                    سجاده عشق تو                هر دم شده میعادم

رخت گناه را بیرون می آوری، غسل گناهان دنیوی می کنی و لباس طاعت می پوشی، فضای مسجد شجره تو را از خود جدا می کند و ندای لبیک سراسر مسجد را در بر می گیرد... آرام آرام از باب الصفا وارد می شوی، سر را پایین می اندازی و تپش شدید قلبت را احساس می کنی، ندا می رسد سر بردار و به کمال زیبایی بنگر...

... بی اختیار به سجده می روی و اشک سنگفرش مسجد را مطهر می کند، خدایا پس دل من چه؟ چه آرزویی می توان کرد که اینجا بودنم خود غایت آرزوهاست. ذره ذره از درون بیدار می شوی؛ اینجا بهشت عالم است.

خدایا چشمانم را با آخرین نگاه نزدت به یادگار گذارده ام تا سندی باشد برای دل خویش تا شایستگی اش را به اثبات برساند.

خداحافظ ای قبله شناخت، ای مدینه نیایش ها، ای روضه و نماز های جانکاه، بقیع و کبوتران غریب، زمزم و شراب گوارا، کعبه و تمام نداهای دلسوزی که مرا دوباره سرشت. دست هایم را بگیر که راه من از امروز باز شده است...