خیلی ساده تر از این ها هم می شود باور کرد، توانی را که در تک تک سرانگشتان خیال من نهفته است. فقط کافی است کمی تقلای دانستن داشته باشی و جرئت باور. وقتی قدرت اعتماد شکل می گیرد، اعتمادی که حرف اول و آخر را در تمام پندارهای دست یافته و نیافته ام می زند، باوری که روحم را سرشار از لطافت می کند و تردید را از دلم می زداید، احساسی که قدرت می دهد به بال های خسته از پرواز در آسمان آرزوهایم تا سری هم به وادی خیال بزند، پرسه در دنیای آرمانها هم لذت خود را دارد؛ همه چیز از من آغاز می شود زیرا که حلقه ی گم شده ی شناخت من همین دو حرفی است که مرا نشانه گرفته و تمام خواسته هایم را به من بازمی گرداند تا انعکاس سوزشی که در اطرافم پدید می اورد را ببینم و دست از تقلای بیهوده بردارم.

   این روزها خیلی در افسون تماشا گرفتار آمده ام. دیدنی که هر ذره اش بیاموزد و درس آموختن بدهد روحم را تسخیر کرده است. احساسی که مرا در عین رهایی وابسته خود سازد، بینایی ام را بگیرد و ادراک دوباره دهد، مرا آرام نمی گذارد. باید دوباره زندگی کرد، از همین لحظه ای که پیام را دریافت می کنی، دیگر نادیده ها و دست نایافته ها را ارجی نیست، باید باز هم یاد گرفت، یاد گرفت تا بتوان دید و دید تا بتوان آموخت.

 ... خدایا، پرده ای را از جلوی چشمانم کنار زده ای تا آینه ای از ادراکات در برابرم متجلی شود، رنگ رخسار تو را چگونه بنگرم که چشمان بسته دلی پاک می طلبد و بس...