فکری که خوب چشم می دوزد، کمتر سخن می راند.. .اما خود تراوش می کند

دیدم... دیدم اندیشه ای را که می تواند منشا تحول باشد. خدایی را که می بخشد، می گیرد، سرانجام رها می کند. نبوغ دوستی که ماهها لبخندی دورادور را تقدیم می کند و زمانه سرشتش را آشکار می نماید. فکری که تنها به مسیر فکر می کند و بارور می شود؛ و دنیایی که از آن من است...

                باز هم باید دید؛  بهتر و بیشتر که همه چیز از آن توانایی خواندن است؛ خواندنی که از هنری به بیرون می تراود بنام دیدن. بخوان از مهری که با نگاه پدید می آید، به دیده ی نیکی... آه خدایا چه لطافتی است خرد را پشت پرده ی نگاه به دام انداختن.

      فاصله خرد و تصمیم یک راه باریک است. می توانی با تصمیمی دور بمانی و خرد را پشتوانه ی تنهایی کنی یا برگردی و تصمیم دوباره بگیری. من دومی را انتخاب کردم؛ دیگر تمام شد تفکراتی که مرا به بیرون سوق می داد. همه چیز از درون شروع می شود، درونی به رنگ همه خیالاتی که رویای واقعیت در سرمی پرورانند. یکبار دیگر برای همیشه...