دنیا بی خیال تو می چرخد،یک نگاه به اطرافت بینداز...

بذار بچرخد، اصلا برای چی مزاحمش باشیم؟ اصلا چرا از زمین این چرخیدن را یاد نگیریم؟ اجازه بده این خیالی که دایره محسوساتش روز به روز گسترده تر می شود همان طور که تو می خواهی بچرخد. آره، کم کم داری یاد می گیری؛ یک جوری بچرخ که هیچ کس نتواند مانعت شود، آهان، یک کاری برای خودت انجام بده.

         فکر می کنی آدم هایی که از سرگیجه نمی ترسند چه کار می کنند؟ فکر می کنی ایتالو کالوینو از اینکه تو را سوار بر چرخ و فلک خیالش در " اگر شبی از شب های زمستان مسافری " کرد چه احساسی داشت؟ خوب، تو چه احساسی داشتی؟ اولش یک مقدار سرت گیج رفت؟ خوب آخرش چی؟ دیگر نمی خواستی پیاده بشی؟ خوب ، این یعنی چی؟ به این می گویند جادوی چرخ و فلک... بیا و سوار شو.

          آنقدر بچرخ تا در داستان ها گم شوی. بنشین و ضیافت افلاطون را در یک شب تا صبح بخوان، در غار افلاطونی بچرخ و مانند سقراط در حیاط همسایه بایست و با خیالت دنیا را تماشا کن. اصلا چه کسی می فهمد؟ وقتی درست را یاد گرفتی برو دنبال عشقت و بگذار شکارت کند. آن وقت می فهمی من چه می گویم.

         ما آدم ها وقتی نمی چرخیم اصطکاک تولید می کنیم. آن هم نه از نوع اصطکاکی که باعث می شود دونده بدود! از آن انواعی که گاهی وقت ها گریبان گیر آدم اهل چرخی می شود که می خواهد روی برف تازه سر بخورد. ما اگر نچرخیم همین طوز عقب می مانیم. زمین وقتی می چرخد منتظر تو نمی ماند، اگر تنها با زمین بچرخی تازه می شوی یک انسان عادی؛ اگر تند تر بچرخی آن وقت رقابت آغاز می شود. حالا بیا و دست مرا بگیر که روی چرخ و فلک دنیا نشسته ام و تو را نظاره می کنم. بچرخ تا بچرخیم...