" کسی که عاشق است و از معشوقش دور افتاده است و یا عزادار است و مرگ عزیزی قلبش را می سوزاند، می گرید، غمگین است، هرگاه دلش یاد او می کند و زبانش سخن از او می گوید و روحش آتش می گیرد و چهره اش برمی افروزد، چشمش نیز با او همدردی می کند، یعنی اشک می ریزد، اشک می جوشد، و این حالات همه نشانه ی لطیف و صریح ایمان و عشق راستین اویند.

     اما کسی که...

         گریه ای که تعهد و آگاهی و شناخت محبوب یا فهمیدن و حس کردن ایمان را بهمراه نداشته باشد کاری است که فقط به درد شستشوی چشم از گرد و غبار خیابان می آید"

                                        زن – دکتر علی شریعتی

       این ها را نگاشتم تا آینه ای باشد برای دل خویش تا ذره ای مفهوم شناخت حقیقتی برخاسته از تحولی راستین را بپذیرد و فضای خود را با نورش روشن کند. این سلسله ی آمد و شد هایی که سالها را می گیرند و یک عاشورا به سهمیه ی یک سال می افزایند و می آیند و می آیند و بر تداوم حرکتی بی شناخت نیشخندی می زنند و می گذرند، پایانی ندارد. نقطه ی شروع همین جاست. این که بنشینی و بنگری تداوم احساسی پاک چگونه جریان دارد خود آغاز راه شناخت است.

  سلام بر حقایق همیشه زنده ی تاریخ، که شرم دارم از بردن نام حسین (ع) بی شناخت حقیقتی که دل مرا همواره گرم از لطافت باورش نگاه دارد و این فغان ها و سیاهی ها نیست که روح را راضی نگه می دارد انگیزه ی یافتن است که آن را در مسیر شناخت حفظ می کند و این درس عاشوراست. به هرسو می نگرم دربهای گشوده به باغ عرفان بیش از تلاش برای گریه ای از سر عادت و هزار دلیل تراشیده و نتراشیده برایم دست تکان می دهند. این چه وجودی است که اگر نشناسی و داستان را بی تعقل فراگرفته باشی این گونه در تکاپویی تا باور کنی و بدانی. اشک، این " عصاره ی حیات " به وسعت حیاتی می ارزد که تنها می تواند به پای حیات ریخته شود و افسونش خود حیاتی دگر است.

  آری؛ عاشورا خود درسی است برای آموختن و پنداری برای دست یافتن؛ دربی گشوده تا بنگری و ببینی معنای اشتیاقی را که خود به وصال دوست امیدوار است.