برگ سبز:

   خاطرات پله پله ي راهي که هم چنان رو به بلا جريان دارد، مسيري که پيش رويت هاله اي از مه نهاده و تنها مي تواني نگاهي گذرا به پشت سر داشته باشي و راه هاي پيموده را وجب کني.

           خيالي به سرم زده است. مي انديشم به فضايي که براي خودم ايجاد کرده ام، به اينکه محيط پيرامونم هرچقدر هم ايده آل زندگي باشد باز هم کمالي نيست که لايق نام انسان باشد. مي انديشم به اينکه نتيجه اين همه رکود و تکاپو براي خويشتن چه بوده است؟ نتيجه تفکرات اين چنيني طرز تفکري است که ذهن مرا ازآلودگي به اعتراضات يا به قولي اضمحلال رواني مي رهاند. من چه کرده ام؟ بناي برافراشته از ذهنيت من کجا سربرآورده است؟ و اين کرده ها قرار است برکتي ارزاني ام کند تا قدر شايستگي را بدانم، برکتي که هر چه قدر در ايجاد لياقتش کوتاهي کنم معناي جمله را بيشتر درک خواهم کرد که براي خويش هيچ نکرده ام!

  برگ زرد:

       دیگر انسانها مرا راضی نمی کنند. این است تاوان درست نشناختن.

    سنگ چه را به سینه می زنم که در تلاطم روابط ساده هم هیچ رد پایی برای نظاره دوباره بر جای نگذاشته ام. اشک هم ردپا دارد و این حرمتش را دوچندان می کند. این همهمه خفیف امید به دوباره دیدن این نسیم مترنم از شناخت طبیعت بشری از دریایی می وزد که در ساحل دور هنوز هم مرواریدهایش را برایم به یادگار گذاشته است.

    ...نیک می دانم این تاوان دورافتادگی است. پاجای پای میل به بودن گذاشتن است. بودنی که به هوس نام خود سر خویش را هم کلاه می گذارد. آری این دل بریدن از بشری که پیرامون مرا به بودن خویش مبتلا نموده حکمتی دارد به وسعت تاوان قدر سکوتی که شناخته نشد و بهای اندکی که در مسیر شناخت پرداخت شده است.