ارج نهادن به آنچه پیرامون ما گذشته است و روزگار ما را به خویش وابسته ساخته است ناشی از احترامی است که نگاه ما به آینده ی خویش می گزارد. بوسه بر دستان پاکی که طلوع تو را به روزی دل انگیز پیوند زده اند چیزی جز پاکداشت مقام اخلاق نیست. این لحظه ها، این روزها، روزهای دست بردن به ابزاری است که به ظاهر غرور می شکند، اشک می ریزد اما در واقع به خود فرصتی برای ادامه ی زندگی می دهد. هیچ لغزشی در مسیر دست یابی به حقیقت وجودی خویش پذیرفته نیست که کوتاهی برابر است با گامی در جهت سلب اعتماد از آینده ای که به تو دل بسته است.

آن گاه که می بینی حق با توست و سکوت اختیار می کنی همیشه اتلاف فرصتی در راه استیفای حق نام نمی گیرد. گاهی در تلاطم بادی مطمئن قرار گرفتن است. خود را به دریای احساس مادرانه سپردن است. اوج شکوفایی را می توان در نگاهی دید که از لبخندی برخاسته از اطمینان نشات گرفته است. موفقیت در زیر پاهایی آرام می گیرد که انتظارش را با مقدمه ای بنام قانونی اخلاقمند برای خود تصویر کرده است.

..........................................................................................

هرچه تلاش می کنم برای گریز خود از دنیایی که مرا به نیمروزم پیوند داد بهانه ای درخور نامش بیابم، هر چه می کوشم اخلاق ر ابا اراده پاسخ کویم چیزی جز اخلاق نمی یابم. این فتنه ای نیست که جز به دست ویش خاموش شود. نسیمش آن قدر همه گیر است که عطر تو را هرچه قدر که در یادها مانده باشد از یاد ببرد. نگاهم به پرتره ای جاوید است . نقشی که نام تو را به نسیم پیوند زند ؛ آن وقت می توانی بنشینی و مسیر پیوند خورده به دریایی مواج اما مطمئن را تماشا کنی. این ها درس آموخته از دستان موفقیتی است که در جستجوی بازگشت است ؛ نه بهتر بگویم سعادتی که روزها بدنبالت دوید تا مجبور نباشی مانند امروز دربدرش باشی و به امید گشایش ریسمان دلت را به گذرگاهش گره بزنی.

...فرصتی باقی نمانده برای از دست دادن در راه رستگاری بلندمدتی که همه اش را رفتی ولی راه زیادی برایت باز کرده تا باز هم به یادش دلیلی برای تکاپو داشته باشی. چشم های خیس دلیلی بر انتظار نیست گرچه دیدنش خالی از لطف نباشد که گریه ی مردی راببینی که برای امتی می کرید در مسیر ویرانی ملتی در پای دنیای وسعتی به اندازه ی ملک محقر خویش ؛ تلاش من راهی است از آن راههای بی شماری که نه تنها به من ختم می شود بلکه فرصتی ارایه می دهد برای چشم باز کردن دنیایی که در خواب خویش بدنبال راه رهایی می گردند و حتی نشانه هایش را در عالم بیداری نمی بینند.(1)

(1)سال ها در جستجوی آن بودم که از عبرت دیگران خوب جلوه می کرد. اکنون بدنبال آن هستم که مرا به سرمشقی برای دیگران تبدیل می کند و نه آنچه نبودنش نام مرا به عبرتها پیوند می زند. گرچه دلیلی برای سرمشق بودن وجود ندارد. من خود مشق شب پندار خویشم...