شعر هستي را بار ديگر در گوشم زمزمه كردند، مرا كشيدند و كشيدند و كشيدند تا سردر اقليمي كه نگاهش كافي بود براي اميد به بازگشت ، اشتياق براي ماندن... تك تك واژه هاي آشنا را كلمه كلمه برايم تكرار كردند، تا از حافظه كوتاهم پنهان نماند، واژه هايي كه هر روز بارها مرور كرده بودم، حضورشان را مي ديدم و قدمهايشان را احساس مي كردم. اين تكرارها باز هم مقدمه اي شد براي بازگشت به طبيعتي كه گل مرا ازآن سرشته اند، دنيايي كه شبيه تر از همه عالم به نيستاني است كه روزگاري ساقه مرا از آن ببريده اند؛ جوانه ها بار ديگر راز خود را نمايان مي كنند و برگ هايي كه برايم دست تكان مي دهند، درسهايي كه براي روزهاي پراميد كافيست و هر وقت سپيده ي اميد دلت غروب كرد دوباره احضارت مي كنند و داستان اميدبخشي ديگر

‍‍

وقتي عشق را تقسيم مي كردند به كلبه دل بيشتر بخشيدند، براي همين نظاره ي هرچيز با چشم دل زيباست؛ ثمره ي لحظه هاي نيك ديدن تماشايي است كه ديده ي دلم نصيب مي كند. بوي طبيعت بندبند كالبد احساسم را به ورطه ي مستي كشانيده است ؛ توان يكجا ماندن از عهده ي بازوانم خارج است. اين طبيعت، اين هديه ي شبهاي بي طاقتي، اين مرهم كالبدهاي خسته، اين سيرابي چشم هاي تشنه، ...چه فصل معجزه آسايي در داستان برگ هاي زندگي است كه هر روزش بهار است، هر لحظه اش عطر شكوفه اي دارد كه تازه از بستر و آرامگه روزهاي تجديد نشاط خويش برخاسته و بوي هزاران راز نهفته، راز جوانه زدن، راز شكوفايي، راز گلهاي در انتظار و راز ميوه هاي زيبا را بهمراه دارد و سلام خويش را بر درخت زندگي و مادر طبيعت عرضه مي كند. مادري كه باز هم بچه بازيگوش خويش را فراموش نكرده بود. باز هم دعاهايش پشت سر تقلاهاي كودك نوباوه اش است هنگامي كه در راه تجربه هاي تلخ و شيرين قدم برمي دارد، قدم هايي كه هركدام با ديده ي تحسين نگريسته مي شوند...

بگذار انگشتانت لطافت را لمس كنند، طعم شن هاي ساحل را به تك تك سرانگشتان تشنه ي محبتت بچشان؛ بوي نسيم برخاسته از تلاطم دريا را ازياد مبر.نظاره شكوه دريا را از ديدگان خاك خورده از باران خاكستر روزمرگي هاي فلاكت بار، تجددهاي خانمان سوز، تحجرهاي پايمال شده...مگير. آري ...دريا، شكوه آرامش در پس توفاني از تلاطم هاي ژرف، نرمي امواجي كه غرش خويش را به لطافت باران عرضه مي كنند و آرامش خويش را با خروشي ملايم...

طبيعت را در آغوش بگير؛ جنگل، اين اسطوره ي رنگ هاي بي كران نهفت در حياتي سبز، افسانه ي فصل هاي زيباي آغشته به روزهاي پرنشاط در سمفوني آوازهاي طبيعت و شب هاي آرام متبرك به نشان سكوت؛ گستره اي كه ابهتش در دامان ساحل پهناور خويش است، من ، آزادانه به پيشواز رفته ام، براي آغازي سرشار از فطرت خويشتن؛ جنگلي سبز، بيش از همه شبيه تر به مادر خويش، مادر طبيعت؛ دريايي در انتظار دلي از جنس خويش، كوهساري به پايداري اراده اي كه از درون بتراود، اين آرامش را از لحظه هايي به يادگار دارم كه نقطه ي تلاقي من با خطوط درهم اما موزون طبيعت است؛ صداهايي كه هركدام برگرفته از شعار آزادي اند... آري، طبيعت را در آغوش مي گيرم؛ اين شوق، شوق پرستويي به خانه بازگشته است، شوق ديدار فصل رهايي؛ شوق لحظه ي آرامشي توفاني كه باد مصايب را به دست فراموشي سپرده است. اين رآغاز پيوندي دوباره است به موهبتي كه سال ها نسيمي از بركت خود را عرضه كرد و راز جوانه هايش را باق نگاه داشت. پيوندي كه با پرواز همراه خواهد بود؛ به پشتوانه اي از بهارهاي اميدوار ، برگهاي سبز و جوانه هاي تازه از خاك سربرآورده.

به بهانه ي سفر به قلمرو سبز طبيعت